“จะมีบ้างไหม ที่คืนไหน เราจะเห็นพระจันทร์สว่างสวยไปพร้อมกับดวงดาวที่เต็มท้องฟ้า”

 

ฉันเอ่ยคำถามนี้ขึ้นหลังจากที่เขากำลังพรรณนาความงามของดวงจันทร์บนภูเขาสูงให้ฉันฟังผ่านคลื่นสัญญาณโทรศัพท์

 

ฉันเดินออกไปนอกบ้านแหงนมองดูท้องฟ้ากลางกรุงยามค่ำคืนที่เงียบสงัด 
อืม..พระจันทร์สวยจริงๆด้วย 
แต่ความสว่างไสวของดวงจันทร์ก็กลบเกลื่อนแสงดาวให้เห็นลางลางเพียงริบรี่ หากเลือกได้ ฉันชอบค่ำคืนที่ท้องฟ้ามืดสนิทมองเห็นดวงดาวชัดเจน มากกว่าคืนที่พระจันทร์เต็มดวงแบบนี้


“ไม่มีคืนแบบนั้นได้หรอก” เขาพูดแทรกขึ้นมาท่ามกลางภวังค์ของฉันที่กำลัง
ย้อนกลับไปสู่ความทรงจำในหลายๆคืนที่ฉันแหงนหน้ามองท้องฟ้า
แล้วนิทานปรัมปราก็เริ่มขึ้น....

 

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว..สมัยที่โลกยังมีพระจันทร์ 2 ดวง
ดวงจันทร์ดวงหนึ่งเป็นผู้หญิง .. กับอีกดวงหนึ่งเป็นผู้ชาย
ดวงจันทร์ทั้งสองไม่เคยแยกห่างจากกัน
ทุกๆคืนเมื่อมองไปบนฟ้า จะเห็นเขาและเธอ อยู่เคียงข้างกันเสมอ

 

แต่แล้ววันหนึ่ง ดวงจันทร์ผู้หญิงได้ไปพบกับดวงอาทิตย์
เธอหลงใหลในแสงเจิดจ้าของดวงอาทิตย์
จนเลื่อนตัวเองตามดวงอาทิตย์ไปทีละน้อย ทีละน้อย
ในที่สุดเธอก็แยกตัวออกจากเขา...


เมื่อค่ำคืนมาถึง.. จึงมีดวงจันทร์ผู้ชายเหลืออยู่ เพียงดวงเดียว
เขาได้แต่ตามหาเธอไปทุกหนทุกแห่ง

 

...คืนแล้วคืนเล่าผ่านไป  เขาก็หาเธอไม่พบ

 

ด้วยความคิดถึง และอยากพบเธอให้เร็วที่สุด
ดวงจันทร์ผู้ชายจึงตัดสินใจ.. ระเบิดตัวเอง เป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย
ไปทั่วทั้งจักรวาล เพื่อให้ชิ้นส่วนแต่ละชิ้น
ออกตามหาดวงจันทร์อีกดวงหนึ่ง

 

เมื่อวันเวลาผ่านไป ทำให้ดวงจันทร์ผู้หญิง
ได้เห็นถึงความจริงว่า..แม้ดวงอาทิตย์จะส่องแสงเจิดจ้า สวยงามสักปานใด
แต่ดวงอาทิตย์ก็มิได้ส่องแสงเจิดจ้า
แต่เพียงเธอเท่านั้น
ยังส่องแสงไปยังดาวดวงอื่นๆอีกมากมาย

เธอจึงจะกลับมาหาดวงจันทร์ผู้ชายอีกครั้ง...

 

แต่เมื่อเธอกลับมาหาเขา
เธอหาเท่าไรก็หาดวงจันทร์ผู้ชายไม่พบ
ต่อมาจึงได้รู้ว่า

ดวงจันทร์ผู้ชายยอมระเบิดตัวเอง เพียงเพื่อตามหาเธอ
จนกระจัดกระจายเป็นเศษเสี้ยวเล็กๆ
เธอจึงรู้ว่าไม่มีวันที่เธอจะได้พบกับเขาอีก....

 

ด้วยความรักอันยิ่งใหญ่ที่เขามีต่อเธอเสมอ
ทุกค่ำคืนจึงพยายามเปล่งประกายแสง ที่ยังเหลืออยู่เพียงน้อยนิดของตน
ส่งให้ถึงเธอ เกิดเป็นแสงพร่างพรายเต็มท้องฟ้า เคียงข้างกัน

 

แต่หากมองขึ้นไปบนท้องฟ้ายามค่ำคืน วันไหนที่เห็นพระจันทร์สวย
วันนั้น ก็จะไม่เห็นดวงดาว และหากวันใดเห็นดาวเปล่งประกายเต็มฟ้า
วันนั้น ก็จะไม่พบดวงจันทร์

  

เพราะเรา ไม่อาจพบกันตลอดกาล.....

 

                                                  " แด่ค่ำคืนที่พระจันทร์สวย "
                                                           31 ม.ค. 53

Comment

Comment:

Tweet

ไม่ได้แต่งเองอ่ะ
มีคนเล่าให้ฟัง

#7 By Gift Nina on 2010-02-04 12:11

แต่งขึ้นมาเองเลยรึนี่ ไปเขียนนิยายได้เลยนะแก ถ้าเป็นคุณจะเลือกดูพระจันทร์ หรือ ดวงดาว

#6 By SOM (203.156.57.204) on 2010-02-04 10:39

จันทร์สวย

ยิ้มใส

แต่

ข้างกาย

ไร้เงา

#5 By fukawara on 2010-02-01 22:13

อ่านแว้วซึ้งมาก ยกนิ้วให้ ^^

#4 By nuufon (58.137.200.27) on 2010-02-01 17:54

โห...ไมจบเศร้าอ่ะ

#3 By aroonwana on 2010-01-31 13:08

ค่ะ คิดถึงเพลง
ไม้ขีดไฟกับดอกทานตะวันด้วยค่ะ

#2 By Gift Nina on 2010-01-31 12:47

อ่านเรื่องนี้

แล้วคิดถึงเรื่องหิ่งห้อยกับตันลำพู :')

ความรักนี่ยิ่งใหญ่มากๆเลยนะคะ

#1 By apaew on 2010-01-31 12:31